-:+:- I'm Lovely Book -:+:-

มันก็อาจจะเป็นเรื่องจริง ... ที่ในวันนี้

ยังมีชายหาดที่คอยรองรับเม็ดทรายและน้ำทะเลอยู่เสมอ

ซึ่งทั้งสามก็ไม่อาจลบลืมมิตรภาพระหว่างกัน ... ที่เคยเป็นมาครั้งก่อน

เข้าใจว่า ความรู้สึกกับคำว่า "รัก" ที่ชายหาดได้ให้เม็ดทรายเม็ดน้อยไปแล้ว

ไม่อาจจะเอาคืนได้ ... และชายหาดก็เลือกและยินดีที่จะขออยู่ใกล้ชิดเม็ดทรายต่อไป

...

ของที่คู่กัน ... บางทีมันก็ไม่ได้เกิดมาเพื่อกันและกันเสมอไป

ฉันเชื่อว่าชายหาดเองก็อยู่ในภาวะอารมณ์ความรู้สึกหนึ่ง

เพียงแต่ว่ามันอาจจะต้องอาศัยพลังงานมากสักหน่อยที่จะเข้าใจ

และชายหาดก็พ่ายแพ้ลง ... เพราะว่าเงื่อนไขที่มีทั้งหมดมันอยู่ที่ "กาลเวลา"

...

เม็ดทรายเองก็รู้ดีเช่นกันว่า ... การรักใครสักคน มันไม่ต้องใช้ความพยายามมากนักหรอก

แต่การที่จะตัดใจจากใครที่เรารักนี่ซิ ต้องใช้ความพยายามมากมาย ...

ทุกครั้งที่น้ำทะเลซัดสาดเม็ดทรายให้กระทบผืนชายหาดคราใด

ความสุขของชายหาดคือการได้สบตาเม็ดทรายนั้น แต่มันก็ปนไปด้วยความเศร้า ...

หากแต่ชายหาดยังต้องหลบสายตา ... เม็ดทรายเช่นกัน

...

ตอนนี้เม็ดทรายอยากจะถามชายหาดให้ได้ลองคิดดูว่า ...

หากเราจะยืนหยัดสร้างภาพความสุขบนความทุกข์ของตัวเอง

ดันทุรังที่จะรักต่อไป โดยที่ไม่คิดว่าเขาไม่ได้รักเราเลย ...

รักเขาต่อไปเรื่อย ๆ ทั้งที่รู้ว่ากำลังหลอกหัวใจตัวเองงั้นหรือ?

...

สิ่งที่สำคัญที่สุดคืออยากให้ชายหาดลองมองมุมใหม่ ๆ ...

แทนที่จะคิดว่าตัวเองไม่มีค่าพอให้ใครมารัก หรือมีข้อบกพร่อง

หันไปรักในสิ่งที่ตัวเองมีสิทธิมากพอที่จะทำให้ตัวเองไม่เจ็บ

อาจจะไม่เข้าใจ ... แต่เสียงเล็ก ๆ ของเม็ดทรายผู้ถูกรัก

ก็ห่วงใยคนที่มารัก ... อย่างชายหาดเช่นกัน